Dar Acılı Şiirler

Islığında hâkimiyetinin aşkın ve selamın;

Bir rahlede serili ölü umutlarım:

Nedamet yüklü çekincelerinde ufkun

Aryalar sağdıcım:

Hamdım madem

İlk evresinde ömrün

Kozamda piştim sakilce, kendimce.

Muradımı uyuttuğum kuytularda unutulmuşluğum:

Zaman dardı madem

Dar acılı şiirler yazanlara özendim:

Genişti yüreğim

En geniş açıları sunduğum

Makberin iz düşümüydü

Yaftalandığım kadar hezimetin vuku bulduğu

Tentesinde düşlerin

Islık çalan üç beş görgüsüz kuş:

Bilip de içten içe

Vuruşlarını sonlandırmayan

Ne çok isyan ne çok hadise.

Katmerli yalanlar büyüttü evren

Sadece göğün bir katresiydi

İçimdeki diri özlem:

Bir nüans gayrı ihtiyari

Selamladığım o yaşlı ve ölü adam.

Göğün kudreti!

Münafık bir gölgede

Peyda olan sayısız serzeniş

Ermediği aklımın bunca sitayiş:

Ne için, demeden

Kabul görmeye sehven

Dilemekle dillendirdiğim

Safsata umutlarım.

Kaynakçası ne idi de,

Neyle iştigaldim bunca sene

Ve kim için yüklenmiştim?

Karalar basan al yazmasında

Aşkın

Gördüğüm değil miydi

Bir suretine kavuştuğum inancın?

Soyuttu madem her izlek

Ben miydim sesi neşeli,

Elleri titrek tek fani?

Üstelik acınası değil

Bilakis şerh düşmüş günü ve ümidi

Beynamaz şahitlerden alıp da

Ağzımın payını.

Devindiğim güzergâhta

Kelaynak kuşlarına özendiğim kadar

Sıfatların dilinde hep kayıp öznesi

Kayıp yüreklerin

İstilasında

Kaknem gölgelerin suruna ektiğim

Ölüm benzeri özlemlerim…

Sevip de

Mazur gördüğüm değil

Nankör bir edayla

Yüksündükleri hep mi elemden yana,

Gördüğüm kâbusların

Bilfiil çatısında

Şiiri gözlerimle sulandırdığım:

Acıya doymayan varlıkların

Zalim darbelerine

Kanat açtığım semanın

Beni çağırdığı her gece

Gel dercesine

Ufkun hizasında

Buluştuğum bilinmezliğin doğası.