Nedamet

Mevzuunu unutmuş insanın mazbut ruhunda,
Şehrinin yanmış sokakları hayata bir gergef işler..
Dünya aşkıyla yanan insan güruhunda ,
Nasır tutmuş günâhlar , tozlanmış sevâplara paha biçer..

Selvi , keremini aldığı toprağa azığını ekti,
Tek gelen insansa , giderkende tekti..
Nûh’un nefes dolu gemisi çift kişilikti,
Sular altında yüzünü , kîbleye diktin!

Beden yeniden toprak ile yoğurulduğunda,
Ruh bedenden sıyrılıp prangalara vurulduğunda,
Perdeler çekilip , Mûnker ve Nekîr’in zûhurunda,
Nedametle kaplı hırsın , aklını dişler!

Komşu olacaklara ibrettir , görmesini bilene nâşın,
Âleme nazarlıktır , üç gününü yazan mezâr taşın!
Vurdun tahtaya başı , oh! ölmemişim! deme sakın,
Zîra ; O vakittir senin kıyâmetinin başı! ..

Selman Ali KANKURT