Kara Duvak

 gece kara duvağını sürüyerek geziyor sokaklarda

bir acı gülümseme kalmış dudaklarda

korku sinmiş en kuytu köşelere

yutuyor bütün güzel duyguları

kusuyor içinde ne varsa kaldırımlara

tek bir sokak lambası yanmıyor

mum ışığına hasret gönüler de

bir kadın çığlık çığlığa han duvarlarını okuyor.

beli ki:

ihanetler kol gezmiş arsız bedenlerde

Bir tebessüm tükenmiş derin kederlerde

Bir bakış ok olmuş şaşmış hedefini

Karanlığı delecek ışık kaybolmuş bulmuş cehennemini