Yazılmayan Şiirlerin Son Varisi

Mert bir şiiri kundaklayabilirim

Asılsız imlerin düşüp derdine

Derdest olmuş cahil benliğimi

Kirletmeden gecenin katranı

Sonlanmayı talep edebilirim

İki öğün arası sızmışlığım kadar yeknesak

Bir bulutun gövdesinde.

Bir lahit belki bir kusur;

Yalın bir düş ne derece özür?

Kayıtsız bir var oluş şarkısı

Ne kadar üzer ki insanı?

Delişmen fıtratın hükümranlığında

Zamansız bir ayrılık acısı.

Bir nüsha daha sunmalıyım:

Bakir suretlerin alın yazısına dokunmadan

Elimdeki renk cümbüşü solmadan

Bir seher vakti romantizm körüklemeden

İçimdeki çılgın ve vakur kızı.

Atak geçiren bir şiirde çalakalem hüsran

Demediğim kadar mutlu mu olacağım

Her gülümsediğim an?

Ki sobelendiğim bir kuytu;

Ruhun ifrata kaçan uykusu:

Deliksiz bir göğün zaferi madem

Işık hızında inen rahmetin özlemi

Dolarken içime

Bir şiir daha kundaklasam çok da görmesin

Yazılmayan şiirlerin varisi.

Kumpanyası belki devrik cümlelerin;

İrkildiğim dehlizlerde

Cümbüş misali tüm sözcüklerin serildiği

Boşluğu sunarken veryansın

Yüklü bir ömürden çaldığım

O gizemli cümleyi henüz unutmadan…