Mezar Sesleri

Dallarım    kırıldı    vurdular    beni

Beyaz   bir   kefene   sardılar   beni

Toprak   ile  gardaş   kardılar  beni

Yaşayacak çok  gün var diyemedim

Üzerime        çiçekleri          ektiler

Renkli renkli  karanfiller diktiler

Kurudukça köklerinden söktüler

Dilimiz   çürüdü  dur  diyemedim

Üstümde   kurudu   o  kara  toprak

Kış gelince düştü her desen yaprak

Dünyada  ne  oldu etmedim merak

Anlat   dinliyorum  yar  diyemedim

Ademiyi      ağlayarak     gömdüler

Birkaç   dua  edip  sonra  döndüler

Üstümüze   doğan   güneş söndüler

Sığmadım ki yerim dar diyemedim

Adem Efiloğlu