Zaman

 bazen söylemek istediğimi
söylememiş olmam 
anlamaktı
       çimlere saçılmış ekmek kırıntıları
       hiç dokunulmamıştı  
gözlerinin içine bakıp
yalnızlığımı görmek  gibi 
       kuşlar da gitti
anlamaktı susmamın
kendi kendime konuşmak olduğunu
düşünüp seni
       soğuk entarisini giymiş gece
       başında dikiliyordu 
       kaldırımda yatanın
öylece duvarlara bakındım
sensizlikle başıma ördüğüm
       küçük bir ateş yakmıştı
       kirli tırnaklı çatlamış parmakları
       ısınmak istemişti
resimlerin asılıydı
hep gülümseyen
       yağmurun çiselemesi yetti sönmesine
ben söyleşide bulunurken 
       dudaklarından okunmaz sesler çıkıyordu  
elimden bir çiçek düştü kaldırıma
yüzlerce adım geçti üzerinden
sana veremeyeceğim
       yalnızlık bu değil 
üşüdük zaman gibi
aramızdaki