Yazık Bana

Giderken sevinirim sanmıştım
Oysa hüzün bir yılan içime çöreklenmiş
Dağıtırken elimdekini doldurdum sandım gönüldekini
Bakınca arkama yine ben çıktı karşıma
Yazık ki bana kendimden bir canavar yapmışım.....

Kandırdım kendimi, burnum havada
Görüyorum sandım kendimi aynada
Verdiğim neydi aldığımın karşısında
Vay ki bana bırakmışım gerçeği arkamda

Kalınca şimdi tek başıma
Döküldü aynanın sırrı çıktı gerçek ortaya
Benliğim ezildi ayaklar altında
Eğilmeyen başım şimdi en aşağıda
Ben bunu kendime nasıl yapmışım

Ne yüz kaldı ne de söyleyecek bir söz
Yapınca hesabı verecek çok alacak yok
Pişmanlığın artık bir faydasıda yok
Benliğim karşımda kalleş bir dost
Yazıik ki düşmanı hiç tanımamışım...

YZ:ÜMİT SEYHAN