Adı İnsanlık

Okyanusta yalnız balık
Çoğaldıkça çoğaldık
Kalabalığımıza ağladık

Hasret olduğumuz şey
Bitirmiyor hasreti
Geçer üzerimizden
Bir kanat kıyameti
Öyle ağır ki gölgelerimiz
Kuş kadar götüremeyiz
Sahi biz neyiz

Çöküyor ağırlığı yalnızlığın
Altında kaldık dağın
Ok atımı mesafeden
Duyulmazken sesimiz
Bak işte yüzyüzeyiz
Bağırır gözlerimiz

Biraz et biraz kemik
Önce dilimizden iydiş edildik
İnsanlığımızdan başka
Hiçbir şey yiyemedik

Bu öğün seni yapıyoruz

Cızbız

Sorma ne kadar açız