Önce Çocuklar Öldü

Uyduruk bir şiirin lahzasında tereddütsüz selamladığım gökyüzü…

Kaportası olmayan düşlerin meali belki de

Sıra dışı imlerin tınısına haiz gökyüzü:

Sanrıların sancılandığı her fevri gölge

İklimler seğirtirken tenimde.

Sonramı hatırlamıyorum hanidir:

Kimyası değişmiş bir şiir kadar

Sıradan olmayı da sevemedim gitti.

Dar paçalı pantolonlarda kat izi

Çıka çıka bitmeyen katların kapılarında asılı şiirler

İklim değişikliğinden hayıflanan gizli özneler.

Zaman ki tetikleyen

Ve düşen gözden asık yüzlü terennüm

Kaybına ağıtlar yaktığım zaaf dolu benlik

Oysaki denizler aştım da geldim ben şehre

Boyutların dik açılarında

Gölgeleri ağırladım bir vakit.

Kopan küçük kıyamette önce çocuklar öldü

Derken zifiri karanlık göz kırptı iblise.

Her şerde nasıl ki hayır vardı

İkiletmedim kaderi

Elimin tersinde soğuk bir rüzgâr

Ela serpintilerin döküldüğü düş mezarı şiirler.

Tepeden tırnağa giyindiğim hazin bir resimde

Sağ kulağımdaki o zavallı sinek

Belli ki esir almıştı gözlerimi

Her ağladığımda solan umutların

Unutulmaya dair hikâyelerin de bam teli.

Sıra dışı gölgemle saf tuttuğum

Tüm zamirler tokalaşırken emir kipleriyle

Savrulduğum beyit beyit

Mevsimin kibirli esintisi:

Kışa dönük yüzünde baharın

Çatlayan tomurcukların ihya ettiği

Düşler ülkesine yolculuğum da başlamadı epeydir.

Uyduruk bir sevinç iken esir eden bedenimi

Yola düşen üç beş fani ile paylaştım güncemi

Ve kırkladım içimdeki hadiste saklı

Yüreğimin de ipliğini pazara çıkaran

Bir sitemde ölüp yok olmayı dilediğim her an.

Kâfi imiş:

Böyle buyurdu Zerdüşt:

Sanrılarını uyut da gel dedi

Ve nefsini öldürüp ettiğin yemine de sadık kal.

Uyudum ama uyanmadım zifiri karanlıkta

Düşlediğim değil düştüğüm her çukurdan

Çıkmayı ahdettim

Düztaban hülyaların ara namesi olsa da

Eşrafın kinayeleri.

Unutulduğum kadar unutmadığım

Baki kalan sırlarımla

Kazık kakmayı umduğum rüyalarım.

Seslendirme: Adem Efiloğlu