Suretler - Alihan Altıtaş

Yüzü görünmeyen suretler kalabalığındayım yine.
Karanlık koridorlarda ilerleyen
Çıplak ayaklı küçük bir çocuğun
Korkuları var kalbimde.
Koridor sonunda görünen ışığın arkasındaki
Yalanları kaldırmıyor artık yüreğim.
Hani bazen bile bile gol yemek vardır ya
gürültülü kalabalıklar içinde 
Sessiz aynalara yürüme işi bizimkisi, 
Düşeceğini bile bile korkusuzca 
Adım atmak sevdanın kıyılarına…

Yüzü olmayan suretler oyunundayım yine 
Tek jeton hakkı ile kazanmaya çalışmak,
Yırtık yelkenlerle okyanusa açılma cesareti,
Ak kaşıklar toplumunda kara kuzuyum diye
Haykırma deliliği belki de…

Acıyan retinalarım maskesiyle 
Yaşayıp ölenleri görür bazen.
Ne gülümseyebiliyor ne de ağlıyorlar hallerine 
Taklit yapmaktan unutulmuş koridorlarda
Sessiz oturuyorlar.
Konuşuyorum onlarla usul usul 
Fısıltılarımız geceye karışıyor
bir gece kuşunun ötüşüyle.

Maskelerini ödünç alıp takıyorum 
Hayat daha kolaylaşıyor o an 
Pespembe bulutlar kümesi 
Herkes mutlu gülümsüyor. 
O anda fark ediyorum ‘’ben ölüyorum ‘’
Bir el fırlatıyor yüzümdeki maskeyi 
Ben yine ateşli yollardan yürüyorum……..

                                                          04.12.2015 
                                                       ALİHAN ALTITAŞ