Edebiyat ve Kültür Platformu
Bican
Ölümün yüzü gibi
Soguk artık sevmelerim.
Kış güneşi misali
Hastalıklı, yorgun ve ürkek ellerim.
Ah Bican
Ne adlar koydum sana
Ne kadar çok geçtin avuntularımdan
Hüzün, keder, ayrılık,
Neşe mutluluk, aşk
Hepsini toplasam bir sen ederdin
Bir şey vardı tahammülü zor
Bir kıpırtı gibi yürekte
Bir ipti sanki tutunması mutlak
Yarınlara sarılmaya değer
Umud dediler gecenin yüzünde
İrinli bir sivilce gibi duran aya
Umud dediler Bican zambaklara
Bahar da açmasıyla solması bir
Ah Bican
Burnumun direğini sızlatan
Ne varsa boyanmış, bitmiş, asılmıştı
Rönesans’tan kalma tablolarda
Kuzey ülkelerinin rutubetli duvarlarına
Her gün küskünlüklerimi
Sayarak koyduğum çeyiz bohçalarına
Seni iğnelemişim Bican
Ki saklamışım
Ta ki sen gelinceye kadar
Yar gelinceye,
En imkansız rüyalarda kapışmışım ilk
İlk kez orada başlamış bu çaba
Unutmak var ya Bican
“ Unutma”
Ani şöyle farketmeden kaybolduğunu
Telaşlı bir anda
Bazen anlatmak istediklerin olur
Pencere önünde tomurcuğa durmuştur leylaklar
Şehrin aksesuarı cıvıltısını kaybeden kuşlar
Sessizlik kirletmiştir üstünde süslü köprüleri olan
Yeşilden yeşil suyu
Hani zorlasan da boğazından geçmez ya
Tüm pişmanlıkların tohumu yüreğindedir hani
Öyle bir şey iste Bican
Vazgeçmişliğin ağır tevazusu
Ümit Seyhan
Bican başlıklı yazı Ümit Seyhan tarafından
19.04.2019 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 2
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.