Gül Kıyameti

Korlanmış goncaları, gülistan yangın yeri !
Kaç bayram kutlanmakta, bir ölümün zaferi ?

Goncalar açar diye, beklemiştim kaç mevsim ?
Heceleri alevden, dudak çatlatan isim !

Bundan böyle dudaksız, dilsiz seni anarken ;
Git artık buralardan, yaralarım kanarken !...

Alışkınım ben zikre, gönlüm bir semahane,
Ney'de burda, kudüm'de, yorulduk döne döne...

Kaç deprem gördüm ama, sınanmadım yangınla,
Duydukların hep yalan, kanı yıkamam kanla !

Koşuyorum yangına, şimdi bir deste gülle,
Karanlığa düşerken, yaralı bir gönülle !...

Yaban gülü dörtyanım, bilen yoktur, yol-yordam;
Var mıdır benim kadar, acep güllere kanan ?

Her şeyi, bilirdim de, ah bunu bilebilsem ;
Yangına kurban gitti, nereye gül diktiysem !...

Korlanmışsa goncalar, uğraşmam neye yarar;
Yangın çıkmaya görsün, artık sular da yanar !

Dönme vaktidir artık, sarı denizlerime;
Bundan böyle, ne olur; bakmayın gözlerime !

Sarı denizlerim de, ağarmaz bildiğin gün,
Ha baktın gözlerime, ha bir ateşe düştün !

Bir ay vakti silerken, ismimizi gönlünden;
Sana yüklediklerim, daha ağır mı gülden ?

Hiç mi için sızlamaz, bıraktın böyle yetim;
Bir güle baka baka, kopuyor kıyametim !...