Süremle Sürün Yalnızlığını Sürü

gece gizemi yıldızların saçında
yuvasız kuşlar göç yollarında şimdi
yüzün silinir avuçlarımdan sessiz
adın unuttu karanlığından kayıp

sözcükler dizdim oluğumdan süzülen
süremlere sür ellerinden uçmasın
sevgisizliğe çatlayınca dudağım
sızılıyorsa incinmeyesin diye

özleyince de gülücüğün artıyor
gülün dalında tomurcuklanır türkü
şubat sancıyor sensizliğin on dördü
umudu yok mu kıyı köşede kalan

gizlenir anı utandırdığınızda
damalı kare satranç taşı dizili
gözüm doluyor saklanacak yerim yok
silinen bellek anımsamaz bir türlü

kuru ayazda burun dibim kızarır
sobada odun kombide gaz yok muydu
kirpiklerimde inciler dizilirken
gün değmiş çölde kalmış gibi kurudu

ozan efe der yaprakların yellenir
siyah beyazda resimleri yırtar göz
küllenen yangı üşütürken şaşırdı
süremle sürün yalnızlığını sürü

150210-8denizli