Selvi Ağacı

Selvi Ağacı

 

Ey Selvi ağacı es esebildiğin kadar rüzgârla

Gömdüler beni senin yamacına sere serpe

Güneşin ışıklarında çok yandım serinlet

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Vefasız insanların vefasızlığı beni öldürdü baksana

Esen hırçın nefret fırtınaları attı senin yamacına

Bana acıyan bir oğlum çıktı gömdü senin gölgene

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Vakit gelince her insan ölecek böyle serinlik bulamaz

Sen gibi hatırımı soran çıkmaz mutluyum dibinde

Gözümden akan damlalar seni sular kurumazsın ben gibi

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Köklerini uzat sar beni saranım hiç olmadı bilemezsin

Yalnızlık anlaşılmamak çok zordur kimseye anlatamazsın

Sen anlıyorsun beni yapraklarını sallayarak konuşarak

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Yapraklarının hışırtısı bir melodi saz gibi türküler söylesin

Eşlik ederim ben sana zaten şairdim bir emekçi anlaşılmayan

Bak şiirlerim gönlümde uzat köklerini oku o güzel sesinle

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Gecenin sessizliği senin yanında umutlarla parlar yapraklarında

Yeşerirsin, kış seni kurutsa da görevin yeniden yeşermektir

Herkes bir parça ekmek ister biz şairler bir gülümseme

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Düşlerim artık köklerinde fısıldasın rüzgâra götürsün insanlara

Fazla sert esemesin söylemesin rüzgâr dalgalanmasın insanlar

Umutla gülümsemeyle baksınlar varsınlar beraber yarınlara

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Şiirlerimiz yetmezse gözlerimiz götürün içindeki gülümsemeyle

Gönlümüzde açan çiçeklerin kokusu var koklat göster yüreklerine

Usulca açılsın umutların gülümsemelerin kapısı neşeyle varsınlar

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Gülümsemelerimizi sabah olunca umutla toprağa eksinler

İçindeki şiirle gönüllerimiz gözlerimiz sahip çıkar ekinlere

Titreten akşam rüzgârlarında gönüllerimiz ısıtır don vurmaz

Yanında yatarken huzurla köklerine karışayım

 

Mehmet Aluç-Gülveren