118- Aciz Bir Kulmuşum

Sitede dolaşırken bir çok yazılar okudum. Yazı dostlarımın ve siteye üye olan herkesin yüreklerini gördükçe öyle mutlu oluyorum ki anlatmam mümkün değil.

Hayatın çarkına takılmışız hiç sağımıza solumuza bakmadan yürüyormuşum. Altı üstü bir ekmek uğruna çalış bakalım. Yaşanan çirkinlikleri gördükçe ne olacak bizim bu halimiz diye diye düşünceden rahatsız olmaya başlamıştım.Kendimi avutmak için de bir şeyler karalamışım.

Hesapta kendi çapımda bir iş yaptığımı zannediyordum. Benim gibi düşünen var mı acaba bu dünyada. Benim duygularımı anlayacak,dertlerime ortak olacak çıkar mı acaba. Özlem duyduğum tertemiz dünyayı kurabilecekmiydim. Bir yazıyla anlatabilecekmiydim. Ya da bir şiir yazarak gönüllerde taht kurabilecekmiydim.

Koskoca yürekler gördüm gönüllere sığmayan. Ne aşıklar varmış yüreklerini parçalayan.
Gönül gözüm öyle kör olmuş ki göremez olmuş gözünün dibindekini.

Bu siteye üye olduktan sonra aciz bir kul olduğumun farkına vardım. Sizlerin sayesinde huzuru, dostluğu buldum. Bundan böyle saçma sapan yazı yazmayacağım. Bu bana bir ders olsun. Ne olursunuz kusuruma bakmayınız. Sizlerden çok özür diliyorum.

Millet benden önce kurmuş güzel dünyayı. Güzellikler varmış, dostluklar varmış. Beni bu dünyaya kabul ettiğiniz için ve bu zamana kadar da benim kahrıma dayandığınız için nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum.

Son olarak çok sevdiğim bir büyüğümün söylediği söz ile satırlarıma ara vermek istiyorum. KAFANIZA GÖRE MUTLU OLUN

18.02.2010