Yorgun Düş(ünce)ler

Bir (z)amansız efkâr çöktü yüreğe

Gece yorgun düştü, tan yorgun düştü

Gözlerim kanlı yaş döktü yüreğe

Mâzi yorgun düştü, ân yorgun düştü

Dem vurma ey gönül niçin, nedenden!

Sual olunur mu geçip gidenden?

Seneler intikam aldı bedenden

Beden yorgun düştü, can yorgun düştü

Önce nazar, sonra el ettin gülüm!

Bir ömür kendine kul ettin gülüm!

Bir girdin bir çıktın, yol ettin gülüm!

Yolcu yorgun düştü, han yorgun düştü

Sevda tohumları yandı, çürüdü

Yürek küle döndü, ateş bürüdü

Deli aktı kanım, beyne yürüdü

Damar yorgun düştü, kan yorgun düştü

Damlanın içinde ummanı gördüm

Yanmayan çırada dumanı gördüm

Kanayan yarada dermanı gördüm

İffet yorgun düştü, şan yorgun düştü

Düştüm ey vefasız, düştüm diline!

Gönlümü bağladım zülfün teline

Kapıldı hakikat zannın seline

Gerçek yorgun düştü, zan yorgun düştü

                                               M. NİHAT MALKOÇ