Eleştiri

Akıp gelen çağlayan gibi,

Geçip giden günlerimiz ve

Bizi biz eden sevdamız var.

Yılların verdiği inanılmaz gelen

Fakat,

Doğru tecrübeye ne demeli

Neden,

Kendimizi güdülenmeye hazır hissediyoruz

Yürümek için ayaklarımız,

Düşünmek için bir beynimiz var.

Havanın o inanılmaz canlılığının yanında

Demiri nasıl da çürütüyor.

Toprağın karalığı mı, yoksa insanın tek dostu oluşu mu?

Ve direncin, kalbinin beyne pompaladığı kan

Ne demeli bilmem ki;

Nasıl yazmalı

Nasıl vurmalı tambura,

Ve nasıl yürütmeli seni

Ey halkım.

Kanber İhsan Öcel