Farklı

     Özlemim artıyor geçen her saniye. Arttıkça özlemim,  bunalıyor içim, daralıyorum. Terk edesim geliyor sana dair bildiğim her ne varsa. Silip atasım geliyor, aklımda her zerresini ezberlediğim yüzünü. Kulaklarımın duyduğu en hoş melodi olan sesini unutasım geliyor. Sen, benden geçsen de ben, senden geçemiyorum. Yapamıyorum, vazgeçemiyorum, vazgeçilmezim.

    Aşkın bu gönülde her sabah yeniden doğar mühür gözlüm. Her ne kadar sitemkâr, kırık olsam da sana… Gözlerin, gülüşün beni ben yapar. Sen benim olmasan da. Üstadın da dediği gibi “Cahildim dünyanın rengine kandım, hayale aldandım boşuna yandım. Seni ilelebet benimsin sandım.”

   Bazen anlatılmaz, yeni bir yol da çizilmez. İşte bu durumdayım artık. Ne söylediklerim yaşadıklarımı tamamıyla anlatabilir, ne de duyduğum sözler gönül haritama yol çizebilir. Sevgilim, iki gözüm seninle aynı gökyüzünün farklı bulutlarıyız artık.