Aşkın Zamanı Değişse de Acısı Aynı

 
şiirler yazmıştım ben ilk okulda
kitabımın arka yaprağına sana
mantomu asardım  ceketinin yanına
silgi mi , kalemimi,simiti mi paylaşırdım seninle
aynı yolu birlikte  yürümek için  bir sürü  bahaneler  bulurdum
her saçımı çektiğinde sen
bende sana  çelme takardım
sırf başka bir kızın yanına oturdun diye
okulun bahçesindeki büyük ağacın altında
günlerce somurtmuştum….
nereden bilirdim bunun adının aşk olduğunu…..
kalbim ağrıyordu ben karnım ağrıyor sanıyordum
ve sen  hiç babamın anneme baktığı gibi bakmıyordun bana
oysa benim bildiğim tek aşk oydu
sonra gittin sen ..
bir kış günü  yağmur yağarken
bir gecede toplayıp evi barkı
ertesi gün  veda ettin  tahtada tüm sınıfa
çantandan çıkardığın yarısı ısırılmış elmayı koydun masama
oda bir hafta geçmeden çürüdü
nedenini bilmeden her şeye ağladım o günlerde
adını bilmediğim bu duygunun acısı çökmüştü omuzlarıma
çok sonra tanıdım bu duyguyu
başka yerde başka bir zamanda
ama bu sefer  ağrıyan yerimin kalbim olduğunu bildim
aşkın  zamanı değişse de  acısı aynıydı………..