Sevgili Eşime Beş Ocak

Bir yaz günü ağustos sıcağında

Birlikte çıktık, kavgalı dünyadan yola

Sağ sol memleketi bitiriyordu

Yavaş, yavaş

Karar verip birlikte çıktık yola

Yıllarca el ele diz dize,aç susuz

Kalsak da, minnet etmedik

Sabrettik günlerce belki yıllarca

Ne senin ailenden ne benim aileden

Destek yoktu hayatımıza.

Bazen şarkı söylerdin, hüzünlenince

Bazen de gülerdin, hiç ağlamadın benimle

Ağladığını dertlendiğini görmedim.

Çok dayanıklı çok da cesurdun.

Hayata bakışın kararlıydı.

Hep başkalarını düşünürdün.

Kendini son ana kadar düşünmedin.

Ne oldu genç yaşta tutulduğun

O hastalığı tek başına aldın üstüne

Mücadele ettin attın üstünden

En sonunda tek başına, sonunda

Daha sonra da yalnız kaldın.

Günlerce konuşamadın,

Derdini anlatamadın

Gece uykuda bile yalnızdın.

O anlarda nelerle mücadele ettin

Bilmiyorum. Sessizce

Bir kış sabahı aniden gözlerini kapadın

Tarih beş Ocak iki bin sekiz

Tam ölümünün üzerinden on iki yıl geçmiş.

Daha dün gibi hala bana

Unutmadım unutamam sevdiğim

Bahattin Tonbul

5.01.2020