Geç Kaldık

geç kaldık kalp göğünde parlak yıldız olmaya

geç kaldık hakikat binasında yaldız olmaya

geç kaldık bir yetimin gözyaşını silmeye

geç kaldık arif olup bilinmezi bilmeye

geç kaldık üstümüze abanan bu dünyadan kâm almaya

geç kaldık bir ömür insan olmaya ve insan kalmaya

geç kaldık bize uzanan elleri tutmaya

geç kaldık bir şey için her şeyi unutmaya

geç kaldık yazıklardan azıklanmaya

geç kaldık manevî sofralarda rızıklanmaya

geç kaldık sevgi dolu pınar gibi akmaya

geç kaldık karanlıktan aydınlığa çıkmaya

geç kaldık nefretin buzlarını eritmeye

geç kaldık boy veren ayrık otlarını çürütmeye

geç kaldık sükunete, huzura, kalp dinginliğine

geç kaldık ilâhî rahmetin enginliğine

geç kaldık yürek yangınlarını söndürmeye

geç kaldık kör nefsimizi uçurumlardan döndürmeye

geç kaldık aklın kelepçelerinden kurtulmaya

geç kaldık zifiri gecelerde ışığa, dolunaya

geç kaldık yalandan ve riyadan kaçmaya

geç kaldık hakikatin kapısını açmaya

geç kaldık gönül gözüyle içimize nazar etmeye

geç kaldık bu dünyada ukba için pazar etmeye

geç kaldık sabrın kor ateşinde yanmaya

geç kaldık o ilâhî sonsuzluğa kanmaya

geç kaldık bu can bedendeyken ölmeye

geç kaldık bir ömür ağız dolusu gülmeye

geç kaldık heva ve hevesimize yaban el olmaya

geç kaldık dost bağında bir gonca gül olmaya

geç kaldık ölümsüzlüğü ölümde bulmaya

geç kaldık yalnız yüce Yaradan'a kul olmaya

geç kaldık mazlumların gözünde yaş olmaya

geç kaldık gariplerin sofrasında aş olmaya

geç kaldık muhabbet çayında dem olmaya

geç kaldık kanayan yaralara merhem olmaya

geç kaldık tövbeye, istiğfara, âhlara...

geç kaldık mutluluğa, gül yüzlü sabahlara

geç kaldık günahları tek celsede boşamaya

geç kaldık elif gibi bir ömür dik yaşamaya

geç kaldık, çok geç kaldık...

                                                           m. nihat malkoç