Bu Bir Şiir Değil

Şiir olarak görsem de evreni.

Şiir olmaya muktedir bir özlem benimki

Sevgiden yana ümidimi kesmediğim

Kâbusların baltaladığı mevsimin

Söndü sönecek feri.

Belki de ölümü dilediğim.

Bir hücre ise terk edildiğim

Şiir olmaya meylettim

Aksayan sesinde ömrün

Fermanımı sundum bilinmeze

Hani olur da sonlanır bu acı yüklü mevsim.

Hidayete yandım

Allah’ın aşkıyla bandım insanları

Yüreğimde atan sözcükler

Kelamın neminde saklı nefesi

Özlemin ve belirsizliğin.

Hitap ettiğim sadece Rabbim

Kalem ve yüreğimle ben bir neferim

Sevgiden yana maruzatım da olmadı ezelden

Sevgiye şerh düşen

Her hangi bir cümlede saklı niyetim

Özümsediğim kadar yüklendiğim

Ama sırtımda taşımak adına müteşekkirim.

Bir şiir olmaya meylettim

Evreni ve tüm insanlığı sevmeye namzet

Özlemin sonsuzluğunda

Kıvanç yüklü hüznüm

Gerçekler adeta bir tokat

Toprağa özlemimle

Aşka biat bir seyyah yüreğim.