İvrize Ağıt

Bolkar’ların eteğinde

Bolkar’ların eteğinde

bozkırın kıyıcığında

zümrüt yeşili efsane şehrin

dillere destan çayı 

İlk çağlardan

bu yana coşa taşa

taşı kayayı seve okşaya

pür neşe inermiş ovaya

alın size cennet gibi bir yer

dermiş insanoğluna

Çocuklar

yüzermiş serin sularında

salkım söğüt dallarının

ördeklerin arasında

sevinçten çığlık çığlığa

yaz boyu doyasıya

gün karası çocuklar

Yıllar var ki

değişmiş iklim

bozulmuş denge

çölü vahaya çeviren çayın

örtmüşler üstünü toprakla

o da alıp masallarını koynuna

dalıvermiş bir uykuya

Göçmen kuşlar dahi küsmüş

değiştirmişler göç güzergahlarını

ne göletler kalmış ne de

her sokağa hayat veren

şırıl şırıl akarsular

değirmenlerin ise

sadece adları

yadigar

Öyle bir gün gelmiş ki

dut ağaçlarına tırmanmayı

suların içinde oynamayı

o canım alagöz bağlarını

güzelim bahçeleri

unutmuşlar

Yediveren güllerini bile

kulaktan kulağa duyan

yeni nesil çocuklar

ucube devlere

sığınır olmuşlar

tly