Ayak Direr Ayrılık

Gözlerimizde başlar, aşkın ilk saltanatı ,
Sonra dörtnala kalkar, giderek sevda atı !

Bir kelebek hüznüyle, takılırken ağlara ;
Ya engin denizlere, ya vurur sarp dağlara !...

Gönlünde bir kaynama, gözlerinde meneviş ,
Kim çıkmıştır bahtına, bilmez acemi derviş !

Ulaşmak için birgün, açılacak kollara ,
Düşer bir kervan gibi, dizi dizi yollara...

Ne bilsin ki divane, hangi yol çıkar yare ,
Açık yarayla gezer, dökülür pare pare !...

Bu uzun yolculukta, girerken haldan hale,
Büyür içinde boşluk, düşer gönlü melale !

Aklı askıda kalır, kanar onca yalana ,
Bir panayır yeridir, artık hazır talana !...

Bir sevgili uğrunda, terkederken yurdunu ,
Nerden hesabedecek, yediği ilk vurgunu !

Gönül oynak dümende, ya çöldür, yahut vaha ,
Onca bahane vardır, girmek için günaha...

Ufukta gözükmezken, bir teli sevgilinin ;
Dayanır sınırına, adresi kayıp ilin !

Harlanan ocaklara, habire taşır odun ,
Karadelikler çıkar, yollarına umudun !

Sayıklar gündüz gece, dudağında tek hece,
Çözdükçe uzaklaşır, aşk denilen bilmece ...

Açık kalan gözleri, dönerken durgun göle ,
Atlar yangın yerine, her şeyi bile bile...

Hangi falcıya koşsa, çıkarırlar cinini ,
Her aşık son deminde, kaybeder bilincini.

Simsiyah gözlerinde, deniz nasıl çıldırır ?
İçimiz de kıristal, bir gökyüzü kırılır !

Kaybederken yerini, hem devler, hem cüceler,
Dökülür sonsuzluğa, dilinden son heceler...

Aşka ulaşamadan, ayak direr ayrılık,
Aşıka ağız açar, dipsiz, deli karanlık !

En sonunda bir ömrü, verirken bir hediye ;
Birtürlü soramazsın, asla değer mi diye !...