Yasaklı Şehrin Çocukları

Ne kadar sürer bu asilik kalksın yasaklar,
Yasaklı şehrin çocukları söylesin yine şarkılar,
Susar mı topla tüfekle gönüldeki sevdalar,
Çek namluyu başımdan ,yada çek vur,
Alnımın ortasından,madem sizseniz kaderimi yazan.

Tutacak kim varsa düşsün peşime,
Ölümden korksaydım gelmezdim bu güne,
Yasaklı şehirde yaşarken her gün içimden,
Söylediğim o şarkı var ya, o şarkı
Düşmez hala bu gün olmuş dilimden.

Sabahları güvercinler bomboş sokaklarda
Zikre daldıkları o en masum anda,
Küçücük ellerim açılırdı semaya,
Ağlardım bir umut için hıçkırarak Mevlaya
Yalvarırdım yasaklanmış dualarla ALLLAH A.

Ateş alev, alev düşerken şehire,
Sevdalar için gidilirdi ,bir tek ölüme,
İçimde korkular,acılar,yarınla aramda taştan duvarlar
Koca ayaklı adamların ezdiği bezden bebek
O günlerden kalan , hala en büyük acımdır içimde

Büyüsede yasaklı şehrin çocukları şimdi,
En hazin şiirdi kitaplara yazılan onlarin ki
Yasaklı yaşadılar aşkı da, alıştıkları gibi,
Korkak ,ürkek ama mağrurdular
Yanmazdı içleri,hayalleri yandığı günden beri
Bu yüzden belki de hiç mutlu olmadılar..

Ümit Seyhan