Umutsuzluk Hayatın Bittiği Noktadır Çocuk

Umutsuzluk Hayatın Bittiği Noktadır Çocuk

/ Umutsuzluğa kapılmayın çocuklar,
Bir gün mutlaka aydınlık günleri görebileceğiz. /

Çocuklar susmuştu
Umutsuzluğun pençesinde
Yoktular,
Yoksuldular,
Birer hiçtiler,
Sefalet içinde.

Yorgun düşmüştü
Açlık ve sefalet sarıp sarmalamıştı
O küçücük cılız bedenleri.

Bir sonraki gün,
Daha sonraki gün derken
Zaman böyle gelip böyle geçiyordu.

Öksüzdüler,
Yetimdiler,
Anneye, babaya,
Sımsıcacık bir yuvaya hasrettiler,
Ellerinden tutacak kimseleri yoktu,
Hayat mücadelesinde yalnızdılar.

Yaşam nedir bilmezlerdi
Bildikleri tek şey çalışmaktı
Onlar küçük beden işçileriydi
Evlerine ekmek parası götürmek zorunda olan.

Mecbur bırakılmışlardı çalışmaya,
Akranlarıyla sokaklarda koşturup top oynamak,
Okula gitmek varken
Onlar küçücük bedenleriyle
Hayatın oyunu içinde top koşturuyorlardı.
Hayat zalimce çalım atmıştı bir çoğuna.

Umutsuzluğa kapılmayın çocuklar,
Umutsuzluk karamsarlıktır,
Dipsiz kuyuya düşüştür,
Karanlıkta yolunu kaybetmektir,
Boşluğa savrulmaktır,
Nefessiz kalmaktır,

/ Umutsuzluk hayatın bittiği noktadır çocuk. /

Dinçer Demirel