Dönsek Mi

DÖNSEK Mİ?

Ne de güzeldir öz Türkçemiz

Dil kırmak mesela(şehirli gibi konuşmaya çalışmak)

Bulaşık bezine, sürgüç bezi demek

Vefat edenlerine, biz sakladık onu demek

Eğün(hol), köçün(köy meydanı)demek

İmece yardımlaşmanın diğer adı

Çerçiciler( incik boncuk),bohçacılar,kalaycılar, elekçiler

Köylerin delisi, velisi eksik olmazdı

Kapılar kilitsiz, sofralar davetsizdi

Nohut kavurması, mısır patlağı kış çerezi

Kısır kınalar( sanal, gibi kına) eğlenceleriydi

Tanırdı herkes birbirini

Ses tonundan bilirlerdi komşular birbirlerini

Hastayı halınca, deliyi yolunca idare ederlerdi

Matemler tutulurdu haftalarca

Yalnız bırakılmazdı acılı aileleri

El birliği, işbirliği, dil birliği vardı

Bir kilometreden tanırlardı birbirlerini

Ünlerlerdi( seslenmek) telefon mu vardı?

Dağlar arasında yankılanırdı isimler

Hazıra alıştı insanlık

Büyük kentlere gitti gençler

Ne yazık çoğu ne şehirli oldular ne köylü

Dillerini de kıramadılar iki üç nesil

Yazık oldu, pek çoğu kaderlerini değiştiremediler

Akıllarında, hayallerinde hep köylerine geri dönmek var

eminnur güler acar