Son Vermek Gerek

Son Vermek Gerek

Bana düştü böyle üzgün görünmek

İster miydim mutsuzluğu seçmek

Kaldırımlarda taşlar ben gibi yalnız

Üzerine az sarılarak yatmak gerek

Aradım mutsuzluğumu buldum

Yeşermek isterken içinde kurudum

İki yanımda hüzne saati kurdum

Hüzne az vararak yaşamak gerek

Bana düşmedi seninle olmak

Zordu anladım sana sarılmak

Var mı diye baktım etrafıma anlayan

Anlayışa az vararak anlamak gerek

Nasıl olduysa oldu bir anlık

Aydınlıkken etraf oldu karanlık

Yokuşlarda bulamadım bir canlılık

Yokuşları az çıkarak varmak gerek

Evlerin bacaları gibi tütüyorum

Kendimi de alıp senden götürüyorum

Giderken ey kaldırım taşları sizi öpüyorum

Sizlerdeki yalnızlığa vakıf olmak gerek

İn cin benim gibi uyanık yatmamış

Yollar sessiz duruyor kalabalıklaşmamış

Niyetler düşlerle birbirine kavuşmamış

Gönlüne az sarılarak sarmak gerek

Sokağın hangi yanındayım ne önemi var

Yolum karanlık ya da aydınlık ne fark eder

Sapmışım yolun karanlığına kim tutar

Aydınlığa az vararak aydınlıkla kalmak gerek

Yumuşak bir kucaktı özlemle istediğim

Sana seninle sana rağmen söyleyemediğim

Tutmuştun ayrılıkların elinde koparamadığım

Üzerine az sarılarak yatmak gerek

Bu seni anlatan şiirlere son vermek gerek

Mehmet Aluç