Buğulu Gözlerinden Damlatma Beni!

BUĞULU GÖZLERİNDEN DAMLATMA BENİ!

Yıldızlar kadar uzak, nefes gibi yakınsın.

Nemli gözlerim sana hep uzaktan bakınsın.

İstesem de gelemem, sen benim yasaklımsın!

Mahşere bırakmadan, dünyada yakma beni,

Buğulu gözlerinden sakın damlatma beni!

Yazım kışa karışmış, bozuldu bütün denge.

Beyhude bu âlemde oturmaz hiç yörünge.

Gözlerinin yanında, güneş sanki bir gölge!

Bırak, yakarsa yaksın, nolur ıslatma beni.

Buğulu gözlerinden sakın damlatma beni!

Ellerimle başımı tutup aldığım zaman,

Süzülerek geçmişe gidip daldığım zaman,

Hani; giderken bir an durup kaldığım zaman,

İşte; öyle tutkunum, koparıp atma beni,

Buğulu gözlerinden sakın damlatma beni!

Umutlar yollarına boydan boya uzansın.

Mutluluk yağmurunda, dilerim ıslanırsın.

Sana güller menekşeler, özlemler bana kalsın.

Arada bir hatırla, hepten unutma beni,

Buğulu gözlerinden, sakın damlatma beni!

Ömür boyu sürecek, umutsuz bir öykünün,

Kalmışım rüyasında, bu tabirsiz uykunun,

Yakup’tan çok uzakda düştüğüm kör kuyunun

İçindeki Yusuf’um; bırak, çıkartma beni!

Buğulu gözlerinden sakın damlatma beni!

Yusuf BULDURUÇ