Sana Çıkan Yollarda Kaybolmak

Ben sana

Yapraklarına  tutunmuş

Yalnız bir çiğ tanesi olup düştüm

Esaretimi mazur gör  tutunmuşluğumdan

Dünyaya umut

Ben sana hasret düştüm…

Dizlerimi parçalar gibi vursam taşlara

Dizlerim  değildir kanayan

Tenim değil

Derinlerde bir yerlerde  ağlar insanlığım

Hep kendine münzevi

Hep kendine mülteci…

Hasret sana çıkan yollarda kaybolmakmış

Özlemek gözlerini gökyüzüne dikmek

Çiçeklerle konuşmakmış

Hatta kapılarla

Ve hatta  mezar taşlarıyla

Sokakta bir kedi köpekle dertleşmekmiş

Anladım beni anlamayan kim varsa

Hasret sana çıkan yollarda kaybolmakmış…

Benimle ağlayan dalgaları seviyorum  bu aralar

Ben çağladıkça

O dağlıyor kıyılarımı

Kar yağıyor İstanbul’a

Üşüyorum demekten bile utanıyorum

Ama üşüyorum

Kalbimden…

Adem Efiloğlu