BAYRAM
Eskiden çocukluğumuzda ne de güzeldi bayramlar...
Sevinçti, mutluluktu, saygıydı, sevgiydi, birbirine sarılıp kucaklaşmaktı
Günler öncesinden bayramlık elbiseler, ayakkabılar alınır,onları bir an önce giyme heyecanı bizleri bizden alırdı bir zamanlar...
Bayram sabahı nağmeler bile güne gülerek başlardı.
Eski nostaljik radyolarda oyun havalarıyla nasılda coşardı.
Açık kapılardan içeriye çoluk çocuk, komşular, eş dost, akrabalar girer bayram sevinciyle dolar taşardı.
Bayramlarda büyüklerin elleri öpülürdü, küçüklerin gözlerinden.
Verilen harçlıklar ne kadar da değerliydi, paraları saymaktan keyif alırdık.
Senin şu kadar paran olmuş, benim de bu kadar diyerek...
Bayram yemekleri, börekleri, çörekleri, tatlıları, lokulları zevkle yapılır,ikrama sunulurdu
Tıpkı çocuklar gibi, şekerlerden daha tatlıydı bayramlar.
Şimdiki gibi hüzün kokmazdı hiç! Herkesin yüzü şen şakrak gülerdi, hasret kalan yüreklerin vuslat sancıları sona ererdi.Bayramı vesile bilen küsler barışır, kin ve nefret gibi kötü duygular hoş görü ile aşılırdı
Soruyorum dünya aleme?
Dünya mı değişti, yoksa biz mi değiştik?
Gitgide hayatın tadı tuzu kalmadı!
Nerede o eski bayramlar?
Hani nerede o eski insanlar?
Bizler büyüdük, dertlerimiz büyüdü, oyunbozanlık bile yapamıyoruz,hayat denilen bu oyunun içinde!
Demem o ki...
Çocukluğumdu bayram!
Annemdi, babamdı, sevdiklerimdi.
Rahat nefes alabilmekti, sağlıktı.
Sevdiklerimle geçirdiğim her bir gün, benim için bayramdı,bayram!
AYLA CERMEN TÜFEKÇİ / 13.05.2021
