Ruh Hali

   İki ruh halim var. Biri dünyanın en merhametli insanıyken bir diğeri de bir o kadar gaddar. Biri rüzgarın saçlara değmesini bile kabaca görürken bir diğer yanım birilerini öldürmek istiyor. Beynim her zaman mantıklı olanı yapmamı söylüyor , bazen rüzgarın kaba olması ve yine bazen insanların ölmesi gerektiği gibi ; kalbim ise rüzgar öyle yapmak istememiştir diyor ve insanları öldüremeyeceğimi söylüyor. Ben ise ikisine de katılamayacak kadar acizim. İkisi arasında kalan ben oluyorum. İkisinin dediğini de yapamadan ezilmiş oluyorum çoktan. Zaman akmaya devam ediyor çünkü. Hızlı ve çok düşünüyor olsam da karar vermekte hiç bir zaman yetişemiyorum kendime. Sanki bir adım arkamda ve önümde benden bir tane daha var. İkisi de çocuğum gibi , ikisinin de elinden tutmam gerek fakat birini tutsam diğeri bırakıyor elimi sanki. Birbirini sevmeyen iki kardeş gibiler. Ama bu tam olarak sevmemek de değil aynı kardeşlerinki gibi. Küçük oldukları için belki de birbirlerini kıskanıyorlar. Belki bir gün büyürler. Belki bir gün kendime yetiştirim.