Dokundukça Kırıyorsun

Dokundukça Kırıyorsun

Kırılan ümitlerde

Kırılan kadehlerde

Seni aradım boşunaymış

Derdim beni aşkımla serseri ederken

Aşkımızın anısına bir dua dahi okumadan gittin

Benim gibi açsaydın ellerini Mevla’ya

Bende âmin derdim ettiğin duaya

Duysan da artık sesimi

Duysan da feryadımı bittiğimi

Işık selinde değil

Karanlıklar içinde kayboluyorum

Çözümü yoktur gelişinin

Giden günleri getirmez geliyorum deyişin

Kal gittiğin yerde

Bekleyenin yok

Bekleyen de yok artık

Sonsuz acıların içinde

Kendimleyim baş başayım

Dokunma artık hiçbir şeye

Dokundukça kırıyorsun

Kal gittiğin o köşede

Avareyim artık

Dönme artık bulamazsın bıraktığın köşede

Kadehleri de

Meyhaneleri terk ettim

Bırakıp giderken dönüp bakmadın

Gelme bakmam o ekşi suratına yüzüne

Çıkma bir daha sakın önüme

Ne gel ölüme

Ne gelirim ölüne

Boynuma sarılan hasretle yaşıyorum

Sana ihtiyacım kalmadı artık

Sokalar dada gezmiyorum

Mutlu çiftleri görünce çıldırıyorum

Yaşanmamış o günleri hatırlatıyor

Anıları da terk ettim

Senin terk ettiğin gibi

Şimdi ikimize bir yabancıyız

Köşe başımız

Masamız

Yaşadıklarımızda yalan oldu

Senin

Benim gibi

Artık arasak ta bulamayız

Gözlerimizdeki o ayrılmadan önceki

Son bakışı

Mehmet Aluç