Hüznüme Bandığımsın Sen

Bir renksin sen ve düşkün ve müşkül ve recim eden o yalnızlık.

Rüştünü ispatlamadığım mutluluksun ve göğün sarnıcı.

Aklımın gölgesinde bir sihir bir sır

Surlarında saklı şehrin

Siması yabancı olmayan bir gülüşsün.

Esinlendiğim aşkın bahtında saklı

Bahtın rüzgârında savrulan bir yaprak

Nidaların eşliğinde üstüme çöken karanlık

Yâd ettiğim bir esersin

Bir nefer

Aslında esareti nesirlerin

Nezdinde ruhun boykot ettiğim yüreğim

Kaybolan rengim ve siluetim

Hüznüne bandığımsın sen

Ve semiren bir acı katıksız nazı sevgilinin

Büyüyen göz bebeklerimde saklı bir düşsün

İçine düştüğüm aşkın rotası

Yemeğe koyduğum rokanın kokusu

Bir büyüsün sen

Gözümden günbegün büyüyen

Efkârın arka bahçesi

Nazlı limanım

Nazenin kalemim

Kalender meşrebi iken hayatın

Şiarımsın

Şiirim

Aşkın bestesi

Özlemin güftesi

İmkânsızlığın tarhında gömülü bir hazine

Havsalamdan taşan ne çok yanlış ve ön yargı

Yüreğin yongası

Yalnızlığın seyisi

Kamçıladığım aşkın at gözlüğü…

Kulvarında öncü bir rüzgârsın

Sözcüklerden esinlendiğim mutluluk

Şüheda mazimin da acı ölçeri ufukta saklı

Yarına meyyal bir ışıktan da öte

Tünediğim sayfanın masum ve bakir siluetinde

Endamlı sözcüklerle süslü bir rüyasın

Duamsın.

Atar damarım

Rabbime yakın daha yakın

Olmama vesile

Sessizliğinde içime akıttığım gözyaşı

Sensin dualarımda saklı

Yüreğimi ise hiç sorma…