Benim

Geldi ateş gibi, gitti su gibi
Hasretiyle halim pek harap benim
Göksümde yüreğim kızıl gül gibi
Şu çırpınan divane gönül benim.

Hep onu aradım yakın, uzakta
Sürükledi peşinden bir bakışta
Rahat yüzü görmedim bu hayatta
İçim korlu; başım dumandır benim

Ben aşkı bilmezken müptela oldum
Aradım kendimi yollarda buldum
Ne bir haber; nede bir iz yoruldum
Gittikçe kısaldı umudum benim.

Yıllar böyle geçti ağardı saçlar
Baharım tükendi başladı kışlar
Hani nerde şimdi o deli çağlar
Ateş duman oldu külleri benim...

M.Y.