Meğer..

Dosta pervane olduğumdan bu yana, ne yüreğimden bir kırıklık sızdı, ne kalemimden bir şiir sözü döküldü, ne gözümden yaş aktı...

 Özgürlüğün tadına baktığımdan bu yana sığmaz oldum dünya denen göç ülkesine.

Yaratıcının beni affına kabul etmesinin sarhoşluğundayken yeniden yaratılmanın kutlamasını yapıyordum ruhumun selam diyarında. 

Buram buram bahar kokularıyla secdeye giderken bir mutluluk postalıyordum aminler eşliğinde.

 Meğer affedilmek mümkünmüş..

Affetmek mümkünmüş..

Acılar insanlardan uzak durabiliyormuş

İnsan yeniden gülücükler kondurabiliyormuş saniyelerine.

Meğer kuşlar eşlik ederken yüreğimizdeki kıpırtıya,yağmurlar en temiz sularıyla ruhumuzu arındırıyormuş..

 Kurtulduğum prangalar dalgalanarak yola koyulabiliyormuş. 

Gök bambaşka bir duyguya bürünüyormuş..

Güneş bir başka güne başlıyor ve hayatımıza yeniden ışık saçıyormuş. 

Yıldızlar yeni hatıraları hafızasına alıyormuş.

Heveslerimizin kursağımızda kalmadığı bir dünya mümkünmüş. 

Yer tüm şahitliklerini silebiliyormuş.

 Kalem yeni mürekkebiyle doluyor, yeni satırlara melodisini çizebiliyormuş hayatımızda.

 Geçmişinden uzaklaşarak geleceğine yaklaşabiliyormuş. 

Suların dansıyla hayatı yeniden şenleniyormuş..  

Meğer şiirler okunmasa da şarkılar söylenmese de yürek yeniden kendini bulabiliyormuş.

 Geceler sessizlikleriyle ruhu dinlendirmeye devam edebiliyormuş.

Her iklimin her mevsimin kokusunu alabiliyormuş insan, her hayvanın sesini işitebiliyormuş. 

Yeter ki dostun kapısına varsın.

Gerçek dostu bulsun.

14.11.2021

Dostum'a.. İyi ki varsın..