Sırdaş Ve Nazenin Kar Taneleri...

Kırklanmış bir acının hasreti mi yoksa neşeye yoksa açıların girizgâhında saklı bir dem mi dertlendiğimden çok öte?

İnhisarında şehir ışıklarının

Kayan yıldızlardan nemalandığım

Manidar bir gece

Matemin esintisi değil sadece

Poyrazın üşüten cüssesi ve üşüyen.

Sancılı mı sahi doğa?

Ne gam ne gam yalnızlığım!

Yankesici bir iklim de değil işin doğrusu

Sağım solum aşk ve kar ve nazenin

Dokunuşları gök kubbenin

Patavatsız değildi hem şehir öncesinde

Payladığı kadar yalnızlığı

Payidar kılınası elem.

Hınca hınç yer gök

Paye verense aşkın cübbesi

Sırdaş ve nazenin kar taneleri…

Kayıp bir rota

Kaygan bir zemin

Kardığımız nice düşünce

Zanlar değil uçuşan

Asla değil asla

Zamlı tarifesi yokuşun

Dik ve dik başlı

Kaydığımız ne ki

Sürerken izini karın

Kalaylanmış nice bakır tepsi

Kalaylanmış sözcükler

Kayık misali sallandığımız

Her yanımız adeta İstanbul’un dar yokuşu.

Mizanseni eksik değil gülüşün

Çığlığı gecenin ve zemherinin

Dokunuşu ve dokusu.

Zehir gibi soğuk.

Zanlı tarifesi kaybolmuşluğun

Kaykıldığımız var yok

Büyümediğimiz kadar çocukluğun

O hoş kokusu ve buğrası

Esvabımız ince ve uçuşan

Edepli insanlar olmadık mı işin doğrusu?

Kalifiye sözcükler

Kalender meşrebi aşkın

Yalnızlığın kisvesi ve bulut kümesi

Maviden billur gözleri gök kubbenin

Şimdilerde pembe ve beyaz mizacı ve mintanı şehrin

Kar yağdıkça kardığımız yer gök

Kaybolduğumuz da değil hani

Kaynakçamız aşk ve tortusu

Sevmelerin en güzeli

Aşk dolu nakkaş ve derviş

Var olmanın güzelliğinden ötesi

Yok asla yok:

Yok olduğumuz ne ki

Kabul görmenin de ertesinde

Varsa yoksa yağan rahmeti evrenin

Yoksun kılınan değil

Yokluğu seren bir günden sonrası

Elbet umuda dair çıkar da hayatın tadı…