Kız Gözü Kör Olmayasıca

Kız Gözü Kör Olmayasıca...

-Kız gözü kör olmayasıca neden beyinin iki gözünü morarttın o deli yazar şair mi nedir ne olasıca kul Mehmet’in beyin fırtınası yazısını okuduktan sonra, şimdi bu iş mi yani?

-Ama anne, haklılık payı yokta değil!

-Başlarım haklılık payına şimdi, kendi kafasından uyduruyor hem de nossuruyor sende inanıyorsun pes yani!

-Ama anne, görüyorsun her gün onlarca kadın dövülüyor öldürülüyor hem de aşkım sevdiğim diyerek sevdikleri halde!

-Peki, ne desinler?

-Eğer sevgilim aşkım diyerek seviyorlarsa, adam gibi sevsinler. Bende ilk başta iki gözünü morarttım ki bu duruma düşmeyeyim anne!

-Yavrum kızım, daha ne istiyorsun sana aşkım demiş!

-Aşkım derken, elinde telefonu vardı! Bana aşkım derken gözlerimin içine bakacak, ilk tanıştığımızı gün ki gibi!

-Yavrum evladım, o an elinde telefon varsa, hangimizin elinde telefon yok ki?

-Ben onu bunu bilmem kul Mehmet’in beyin fırtınası yazısında ki D şıkkına inanarak gerekeni yaptım. Okumanız için link veriyorum

https://www.edebiyatevi.com/altin-uye-yazi/256720_beyin-firtinasina-devam.html

-Yavrum bu link neyin linki? Benim bildiğim link “atın eşkin(atın hızlı bir yürüyüş biçim) yürüyüşü” dür, herkes şimdi nerede at bulacakta onunla koşacak eşkin eşkin?

-Anneciğim bu link o yazıya ulaşılması için verdiğim bir adrestir.

-Ben onu bunu bilmem, evine dön beyinden özür dile!

-Hayır, anne ben dönmem burasıda benim evim.

-Kızım yavrum, baban bunu öğrenirse önce o yazarı sonrada seni döver.

-Olmaz anne babamın bunu yapmasına izin vermem, ona bir şiir okur yumuşatırım.

-Nasıl?

-Şöyle

Ben babamın biricik kızıyım

Beni nazlı büyüttü de ben nazlıyım

Ne zaman babam aklıma gelse gülümserim

Baba beni kendinden bırakma yoksun

-Şimdi bu oldu mu?

-Olmadı mı?

-Olmadı tabi ki?

-O zaman şöyle söylerim

Baba damadından dayak yerim

Babamsın diye bunu sana söylerim

Bana tokat atarken ben iki gözünü morarttım

Oturup ağlasaydım daha iyi mi ederdim

-Ayol gel benim güzel kızım beni de ağlattın. Damadımın bir suçu yok biliyorum da, hep o yazarın yazılarını şiirlerini okuyorsun ondan oluyor.

Mehmet Aluç