İş Etiği

-Buyrun hanımefendi, müdür bey sizi bekliyor,demesiyle irkildi.Heyecandan eli  ayağına dolaşmıştı,içinden bildiği sureleri  okuyor, rezil olmamak ve işe alınmak için de  dualar ediyordu.

Girdi içeriye ve kendisine gösterilen  koltuğa oturdu,tedirgindi,kocasından başka yabancı bir erkekle konuşmanın,iş icabı da olsa,huzursuzluğunu  yaşıyor  biran evvel evine dönmenin  planlarını yapıyordu.

Kısa boylu,kel ve biraz da göbekli olan müdür bey,gözlerini bilgisayardan ayırıp  pür dikkat kadına yöneltti.Gayet  temizli ve bakımlı görünen kadını tepeden tırnağa süzdükten sonra,sanki bir komutanın askeri,bir öğretmenin öğrencisini,bir hakimin de suçluyu  sorguladığı gibi başladı sorular sormaya.

- Yaşınız kaç?

-Kırkiki efendim.

-Her hangi bir rahatsızlığınız var mı?

-Hayır.

-Nerelisiniz.?

-Bursa'da doğdum büyüdüm,uzun yıllardır da burdayız,İstanbul'da.

-Evli misiniz?

-Evet,bir oğlum bir kızım var.

-Daha önce çalıştınız mı?

-Sigortalı işte çalışmadım  ama ev temizliğine çok gittim.

-Yabancı diliniz var mı?

-Yok.

-Tahsiliniz...

-Ortaokul.

Klasik iş görüşmelerinde sorulan sorulardı bunlar,oysa temizlik görevlisinin bilgisayar kullanmakla,yabancı dil konuşmakla ne alakası vardı,yerleri paspaslarken veya asansörleri silerken ingilizce şarkı mı söyleyecekti?

Dakikalar sonra,o soğuk cümleyi  kurdu müdür bey,kadın mavi eşarbını düzeltirken:

"Biz seni ararız."

Kadın odadan çıktından sonra sekreteriyle şöyle konuşuyordu:

-Onu işe alacak mısınız?

-Tabi ki hayır,bizim işin etiği şudur,önce tanırsın sonra yollarsın...