Ölümle Uykuda

soğuk bir akşam üstü elektirik kaçmış
müezzin ezanı çıplak bir sesle okuyordu zamana
karanlık iyiden iyiye çökmüş
bense oturuyordum çamdan yapılmış bir masa üzerinde

3 mum ayin bir şekilde
aydınlata bildikleri kadar güzel
göremediklerimiz kadar kör

gökyüzündeki yüzsüzlük yüzüme ağlıyordu çatlamış sıvalardan
bense buharlaşıyordum mumlar üzerine!
sis tutan gözlerim karalı
bir kıvılcıma mağdur gidecek soğuk yaralı
ellerimin arasındaki gözüm

biri kültablasında
ikisi marka kabında
ceryanı bekleyen 3 yol gibi uzun ve tuzak bana
ölümü öldüresiye soğuk
son nefesi can'da tutmuş
ölümle uykudan uyanmıştım
ellerim booş ceryan çoktaan gelmişti.