Umutsuzluk Manzarası

UMUTSUZLUK MANZARASI

Güneşimin önünde bulutlar küme küme

Akşam serinliğinde havanın rengi füme

İnce bir kas ağrısı yokluyor bedenimi

Baharın yorgunluğu yükleniyor üstüme

Martta leylekler gelir erik çiçek açardı

Baharın sabahına güneş ışık saçardı

Toprak havalanırdı pulluk ile bel ile

Çiçeklerin üstünde kelebekler uçardı.

Baharın hayaliyle geçer kış geceleri

Çocuktuk, ezberlerdik bütün bilmeceleri

Kiminin keyfi iyi, kimi aç açık yaşar

Hava soğuk, ev sıcak, sokakta niceleri

Çimenlerin üstünde top peşinde koşardık

Yağmurda ıslanırdık deli dolu yaşardık

Tozları ve gazları kullandık umarsızca

Nihayet atmosferi kirletmeyi başardık

Geniyle oynanmazdı, organikti unumuz

Mevsiminde doğurur ahırda koyunumuz

TV. Yok, internet yok, radyodan dinlenir maç

Sanal değil gerçekti çocuksu oyunumuz

Medeniyet denilen canavarı büyüttük

Geliştik, vahşileştik, zayıf olanı üttük

Herkes kendi kabına sağınca sütlerini

Bölüşmeyi unuttuk, insanlığa kin güttük

Yaşantı hız kazandı insanlar oldu cadı

Tıp gelişti, ilaçla ömrümüz çok uzadı

Bir tuşla çoluk çocuk, insanlık yok edildi

Sonrada medeniyet denildi bunun adı.

Sevgi yok, güven bitmiş insanlar arasında

Kin ve nefret akıyor her gönül yarasında

Zengin, fakir; açla tok, makas bir hayli açık

Umutsuzluk kol gezer ülke manzarasında

30.05.2022/Samsun

İbrahim COŞAR