Şeytan Adem Ve Havva Yı Kandırdı

Şeytan Âdem Ve Havva’yı Kandırdı

Hakka ve asra yemin olsun ki

Şeytan Âdem ve Havva’yı kandırdı

Ateşe koşan şeytan ah yandırdı

Oysa bilmedi ki günaha yanmak aydınlanmaktı

Âdem de yıllarca günahına yandı ağladı

Rabbim sonsuz merhamet sahibiydi

Af etti âdemi aydınlattı

Şeytanı yine karanlığında bıraktı

Uyansın diye gönülle gözler ve âdem

Uyarı içindi insan bu yazdı kalem kalem

Gönderildi işte âdem âleme

Başladı Havva’yı aramaya

Kaybettiren Mevla Buluşturan Mevla

Şeytana kimse diyemez anla

Gönül yok nefsi yok gezmez imanla

Sandı insan yalnız kalacak zamanla

Kandırırım ben onları dedi yalanla

Hakikat vardı imanla Nur Kur’an’la

Gezdirir elbet Mevla kulunu dermanla

Yandıkça kavruldu imanın karşısında şeytan

Gezdirirken sürdü gönüllere şeytan bühtan

Tertemiz edendi Rahman

Kuluna sahip çıkandı verendi Rahman Rahim olan

Ne zaman kulun ağrısa sol yanı günahla görendi

Şeytan gülendi ki bir avuç su ile söndü sanki

Her bir parçası dağıldı âleme imandı bu söndüren

Âdemin kalbinin yamaçlarında esti imanın rüzgârı nuruyla

Şeytan kandırayım dedi kendisi kandı Âdem doldu nurla

Artık şeytanın mesafesi yükü ağırdı

Saklanacak bir yeri yoktu dünyası karardı

Zaten karanlıktı dünyası şimdi her şeyi kendine zarardı

Solmayacak baharları açtırırken iman

Nasıl parçalanmasın Rahman varken şeytan her an

Zor oyundu bu sonunu bilemedi şeytan

Rahmanı unuttu şeytan bitti oyunu o an

Aşk damlamıştı imanla âdemin gönlüne

Şeytan bilemedi düştü tilkiliğin peşine

Gönül düşse de gönül gurbetine

Dost olan Allah vardı gönül içinde

Sönecek ateşin ey şeytan söndüren Rabbim

Söndükçe azabın artacak yakın beni diyeceksin

Kendi oyununda kendini bitirensin

Rabbim ben bilemedim

Sen bilen teksin diyeceksin

Secde etmediğin Âdeme secde dahi etmek isteyeceksin

Fırsat geçti lakin sen fark hala etmeyeceksin

Mehmet Aluç