Bırak Aksın Hicranın Bağrında Anlamlaşsın

Ne kadar sessizliği terennüm etsem

Yüreğimin sızılarını derleyerek ruhum için zikretsem

Hali fakirliğimle kime ne söylesem, edebin naifliğinde ikamet ederek göçsem

Ömrümün hazan sayfalarının resmini akseden mısraları nakşetsem bir ah çeksem

Ne ötenin kadrini hakkıyla bildim

Ve ne de tevdi edilen her ne kutsiyet var ise nefeslendim

Mağdurluğumu kimseye şikâyet etmedim, çaresiz boyun bükerek hep ağladım

Bahtın senasında, vaktin gazasında gönül sayfamın açılmasını hakka niyaz ettim

Ancak hüznümü bu sayede gemledim

Akan gözyaşlarımı hakikat için yorumladım ve kandım

Ne kadar inandırdım, kimin hamiyetine susadım, hasretin bağrında konakladım

Bazen yunusu andım ve bazen şemsi tirmizinin aşkıyla ferahladım, hakka yandım

Virane gönlüme aşkı hiç anlatamadım

Burukluğumla köşemde yığılıp kaldım, aşkı sayıkladım

Çıktığım her yolculukta, suyun aşkıyla dağlandıkça, yağmurun esininde kaldıkça

Durmadım, bir nebze olsun duramadım hissiyatımı beyan etmek için ibrete yazdım

Ahvali şahsiyetim yıkık bir duvar gibi

Nereye yaslansan sanki bir zelzele vaki, samimiyet hani

Sadakat kuşların yüreğine tabi, nebatat aşkın sağanağında bahşedilen hazda kadı

Bir ses ver, sinemde esmiyor anlamlı yel, gel ey yolcu sen bari şevkinden bir paye ver

Niye figan içinde nefesimi salıveririm

İklimin her raddesinde hazanın suskunluğunda ikamet eder, giderim

Neyleyim, bahara erişmeyen bu zavallı gönlümü kime ve nasıl şikâyet ederim

Sabrederim, hasredilen ne kadar nefes var ise, hamiyeti dileyerek, vaktimi beklerim

Bu kadar bedbin iken, sen neredesin

Çıkmayan sesin, hasredilmeyen nefesinle fevkalade merakı celbedensin

Niçin böylesin, aşikâr olmayan halinle hayli külfetsin, serdetmediğin ülfetinle erksin

Lakin ne kaldı artık geriye, biten sayfalar başladı dürülmeye, ruhum hüzne göçmeye

Mustafa CİLASUN