Yeni Nesil

O soğuk kış günleri ninelerimizin ördükleri bere,atkı,eldiven ve yünlü çoraplar sayesinde hem sıcak geçerdi  hem de bizler için en kıymetli  hediyelerdi bunlar.Pencereden lapa lapa yağan kara dayanamaz,çıkarıp dışarı kar topu oynardık her ne kadar annemizden azar işitsek de" Ayıp değil mi oğlum,dedene öyle vurulur mu hiç?" O yıllarda öğrendik kar topu da olsa büyüklere el kaldırılmayacağını.

Çocukluğumuzun sığınma limanlarıydılar bir derdimiz olduğunda başımızı gögüslerine  yaslayıp anlatırdık,onlar da bizi dikkatle dinler sonra nasihat ederlerdi,ağlamamamız ve üzülmememiz için ellerinden geleni yaparlardı.Yani aramızda  kopmaz ve  sarsılmaz bir bağ  vardı.

Bizi ilk camiye götüren ve namazla tanıştıran da dedelerimiz olurdu,derdi ki:"Seni götüreceğim ama orada gürültü yapıp beni rezil etmeyeceksin."Çocuk aklı işte,evde söz verip cami de uslu durmazdık.Dini bilgilerimizin asıl kaynağı onlardı ve her sure ezberlediğimizde bizi ödüllendirirlerdi.

Takma dişlerinden korkardık,gözlüklerini izinsiz alır takardık,bastonlarını saklar,kullandıkları romatizma kremlerimi kollarımıza bacaklarımıza sürerdik."Bu çocuklardan adam olmaz." kızdıkları zaman en sık kullandıkları cümlelerdi.

Ve bugünün aile yapısı;dedeler ile nineler huzur evinde,anne ile babalar işte,çocuklar ise kreşlerde dağıldılar,dağıtıldılar.

Bunca bolluğun içerisinde adına 'z kuşağı'dedikleri bu nesil neden hala yokluk çekiyor,neden mutsuz,neden umutsuz olduklarını anlamamak güç değil.Sabah akşam elden düşmeyen telefonlar,bağımlılıktan başka, parlak bir gelecek vaat etmiyor gençlere ne yazık ki.

Onlardan hayata dair neler neler öğrenmedik ...

"Kocamış eşek neylesin yoncayı,

Koca karı neylesin kocayı."aklıma geldikçe gülüyorum şimdi.