Ruhsuz Kent

RUHSUZ KENT


Taştan kentler kuruyorlar 
Kentlerde hayatı öldürüyorlar 
Düştükçe hayatın yollarına 
Çıkıyor karşımıza ölüm hep 

Gittikçe sıkışıyoruz dar bir geçitte 
Hayata geçit yok bu yerde 
Evler saraya dönmüş amma 
Evlerde hayat ölmüş durumda 

Ruh yok bu kentlerde 
Hepsi ölmüş bunların 
Nefs ele geçirmiş insanı 
Ruh şimdi intiharda 

Gözüm yok hiç bir şeyde 
Şimdi yaşamayı umuyorum 
Ölüm bekliyor kapıda 
Eşya kaplamış her yanı 
Bana yer kalmamış dünyada 

Didiştim durdum bütün gün 
Zevki yok kışın da baharın da 
Bu insanlar çıldırmış büsbütün 
Ruhları intiharda bunların

Ahmet Kemal