Yıllara baktım da habersiz
nasılda gitmişler sessizce
yaşadığım şehre baktım
bu şehir bizim şehir değil artık
taşı toprağı beton olmuş

şehrin surları vardı
surların burçlarında göçmen kuşlar 
baharın müjdesi gibi gelirlerdi
onların acelesi vardı

ama mevsimlerin acelesi yoktu
Mart ayında kar yağardı

biz ona" hacıleylek karı" derdik
onlarla beraber üşürdük
güneşin çıkmasını beklerdik
konuklarımız üşümesin diye

hatıraların peşinden baktım da
bir yer bulamadım
gençliğime tanık
bir caminin şadırvanından başka
okul dönüşü tesadüflerle
karşılaştığımızı sandığımız
ilk aşkımız masum bir çocuk gibi
hala ürkek bir güvercin

yıldızlar görünürdü
şehrin her yerinden
ay akçaydı her gece

dar sokaklar cadde olmuş
şehir artık büyük bir metropol
arıyorum hatıraları
virane kalıntılarda
bir resim kalmış siyah beyaz

o heyecan hala saklı
yüreklerimizde
hoşça kal şehir...