Geceye Devriliş

Gecenin sabaha yakın vakti. Uykusuzluğum uyanık yine. Yatağıma koymuşum cılız bedenimi. Sağ yanıma devrilmiş, çaresizliği soluyorum. Kıvrılmış, bükülmüş, eğilmiş olabildiğince küçülmüşüm.; anne karnındaki huzuru ararcasına. Saçlarım parmaklarımın arasına esir düşmüş, avuç içim alnıma dayaamış, bileğim burnumun üstünde, dirseğim destek etmiş göğsümü. Bakıp kalmışım karanlık duvardaki iç halime. Bilir misiniz bu çaresizliği? Başımdan ayağıma dek yolsuz yordamsız küçülüşümü anlar mısınız?