Döve Döve Söve Söve Öğrendim

Unuttum  artık seni

Uzun zamandır kapladığın o yerde...

Filiz veriyor yeni sürüm başaklar,

Seni sorduklarında....

Canı cehenneme, demiyorum artık

Can- sız kelimler de kurabiliyorum..

Eksikliğin yakamda ki ,son düğümenin eksikliği gibi,

İki yakam bir araya gelmese de oluyor..

Hayatımdaki yerin kullandığım kağıt mendiller kadarmış meğer,

Hem gerekli, hem gereksiz

Sifonu çekince eriyip gidiyor...

Yok oluyorsun ...

Belki de hiç olmadığın kadara, hiç oluyorsun ...

On-suz yaşayamam derken

Artık  yedi , sekiz , dokuz la yaşamayı öğrendim  sanki..

En güzeli de sebepsiz gidişlerine, bahane bulmuyorum artık

Defolup gitti diyorum..

Günaha sokmuyorum senin için artık kendimi

Saydırmıyorum hem gelmişine, hem gidişine

Ne zaman tükendin bende bu kadar bilmiyorum..

Ederi kadardır, değeri  derlerdi..

Ederinin  beş kuruş bile etmediğini anladığımda

 değerimi öğrendim..

Gidenin ardından , bilinmezi beklemektense

Bildiklerimi yaşamayı öğrendim

Çalmayan telefonda , saatlerce ismine bakıp

Her çalışın da ,kalbimin atışını dindirmek

Kitap arasında kuruttuğum çiçeklerinin

Aslında kuruyan umutlarım olduğunu anlamak...

Senden bir haber alabilmek için

Arkadaşlarının acıyan bakışlarının arasında

Yerli, yersiz ismini geçirmek..

Senin özlemine  direnmek ,seni unutmaya çalışmak

Çokta kolay olmadı ,

ama zor olanı da  başarmayı öğrendim

Başta: her gecemi yirmi bir aralık kadar uzun yaşadım

Uyku bu kadar mı düşman olur,göz kapaklarına

Her gece  gönül mahkemesi kurdum odama

Defalarca dar ağacında salandırdım,

her sabah Rahşat Ecevitten çok af ettim seni...

Suçu kendimde aradım  önceleri

Ama asıl suçlu ,senmişsin...

Hiç kolay olmadı...doldurduğun alanı boşaltmak

Kazma , kürek daldım yıkıntı alanına

Diktiğin bütün kaktüsleri tek tek söküp attım

Yerine,Arpa , buğday, çavdar ektim...

Onları umutla suladım ..

Ve hayat sonunda döve döve ,söve söve öğretin bana

Gönlümün ekmeğini bundan sonra ancak

Yanımda dim dik durabilenle bölüşürüm...

Ve öğrendim ki... mesele unutmak da değil..

Unutmayı.... umuda çevirmekte....

Giden için göz yaşı dökmektense

Yanında kala bilenle , ekmeğini bölüşmekte

silgisizce