Duman Gözlüm

 
Sırrını çözemediğim , bir sis perdesiydi gözlerin.....
Ben sana hep devrik cümleler kurardım ,öznesi sonda
Anlardın anlamasına da ama her seferinde düzeltirdin.
Kelimelerimse hep bana benzerdi yarım yamalak.
Sen onları bence der tamamlardın..
Ben sana şiir okurdum ,içine aşkımı saklayarak..
En gizli köşesinden yakalar gülümserdin..
Ellerin yorgun ,uzun parmaklı, sıcak ellerin,
Dolaşırken saçlarımda,
Dünya küçücük bir yer olurdu
Zamansa sadece o an ,o ağacın altı ..
Yalın ayak çimlerde yürürken
Islak ot kokusu sinerdi üstümüze
Gözlerin takılırdı aniden ,gözlerime
Okurdun içimden ne geçiyorsa ,sayfa sayfa
Bense kaybolurdum ,
sisli duman gözlerinin ,çıkmaz sokaklarında..
kayıp sokaklarda, pusulasız dolaşmaktı seninle aşk
yönünü bilmeden  ,sağa, sola savrulmak
duvarlara çarpa, çarpa sevmek..
seneler sonra bile , hatırladığımda
şiirin içine hapsettiğim, o duman gözlerinin
sisli sokaklarında aşk saklıydı hala…..
 
silgisizce…..