Ruhumuz Pistte Yalnız

            Kaldırım taşlarından süzülüyordu sular,gözlerimden  gönlüme akar gibi. Hayata tutunmak için direniyordu umutlarım. Önce vardılar sonra sırra kadem bastılar. Işıklı bir akşamda kayan yıldızlar gibi. Dilek tutmama bile izin vermediler. Don kişot gibi yel değirmenleri ile savaşmaktan bıkmıştım. Carvantesin hikayeleri gibi, ders niteliğindeydi yaşadıklarımız. Bizler bir avuç insan bir araya gelmeye çalışırken sokakta kulaklarımız duyuyordu çığlıkları, rüyalarımız doldu taştı yokluğun çığlıkları ile. Hikayelerin her satırı kıyılarımıza vuruyordu. Yok sayılmak için değil, yoktan varolmak istiyorduk. Baharı hep yeşil kılmaktı Amacımız. Son baharında tadını anlatabilmekti, yaşadığımız kavgalar  ile. Aşkımız aşımızdı tutkularımız yarınımız. Dans ederken bulduk Ruhumuzu pistte yalnız. Sesleri işitemeden
Zordu ritme ayak uydurmak. sokağın sesini duymadan uyumakta haramdı. Huzursuzluklara huzur olmak için vardık masada. Masanın rengi değildi derdimiz. Sokaktaki rüzgarın sesiydi bizim birlikteliğimiz.....

Ayhan Ayna

13. 12.2020